16/4/18

Vivendas en Perillo (Oleiros, A Coruña)

Fotos desde a Rúa Francisco Taxes de Perillo (Oleiros, A Coruña). Deseños interesantes. Na mesma zona hai auténticos pazos neo-barrocos do XXI.






14/4/18

Sol Lewit e as cores republicanas

Co gallo da conmemoración do día da II República, deixo unas fotos do mural de Sol Lewit "Splat 2001" no Caixaforum de Barcelona.

Maís información sobre este mural na seguinte ligazón.





9/4/18

Rubens: As tres grazas

26/3/18

Sen comentarios: capela de Aghia Dynami en Atenas


Hai xa tempo Iniciarte publicara  unhas fotos de Fran Méndez sobre esta capela. Toca agora poner as miñas fotos e anotar algo sobre a edificación.

Na intersección das rúas  Metropoleos e  Pentelis no centro de Atenas, e nun barrio que adoitaba chamarse " Rodakio", atópase a pintoresca igrexa de  Aghia  Dynami (O Poder Santo da Virxe), completamente rodeada polo moderno edificio de Hotel  Electra Metropolis.

A igrexa foi erixida no século  XVI sobre as ruínas dun antigo templo de Hércules. O nome  Aghia  Dynami refírese á Virxe María e déuselle á igrexa para que todas as mulleres atenienses embarazadas desen a luz a nenos fortes. Por esta razón, a celebración da igrexa ten lugar o 9 de setembro, día do nacemento da Virxe María.

Esta pequena igrexa pertence ao tipo de basílica abovedada dun corredor. As súas paredes están decoradas con murais, que representan, entre outros,  Aghia  Aikaterini,  Aghia  Kyriaki,  Aghia  Filothei,  Aghios  Ierotheos,  Aghios  Dimitrios, así como a Decapitación de San Xoán Bautista. Debaixo do piso do santuario hai unha gran cova subterránea de aproximadamente 15 metros de longo, que continúa ata un túnel que, segundo a lenda, adoitaba chegar ata a área de  Kaissariani. É nesta cova que, segundo a lenda, durante os anos da ocupación turca os sacerdotes esconderan os tesouros eclesiásticos e os documentos e arquivos da igrexa que, con todo, foron destruídos durante a invasión dos turcos en Atenas baixo  Omer Vryonis.

Máis tarde, en 1963, construíuse un campanario sobre a pasaxe á cova que prohibía o acceso a el. Durante a Guerra da Independencia de 1821 contra os turcos, a lenda di que a través doutro túnel que comezou na cova e que remataba ao pé da Acrópole, a Resistencia levaba municións e necesidades para reforzar aos patriotas gregos. A igrexa adoitaba estar rodeada por varios outros edificios que foron demolidos despois da liberación, polo que a rúa  Metropoleos ampliaríase para atender as crecentes necesidades de tráfico.

A igrexa pertence ao Santo Mosteiro da Asunción en  Penteli en  Attica, preto de Atenas. A igrexa foi restaurada en 1912. En 1963 agregaron o campanario sobre a súa entrada.

Texto procedente de: Athenskey.


Fotos: INICIARTE

19/3/18

Castro Dares (Quiroga, Lugo)

 

Como ben saberedes estou namorado do Courel e dos seus castros. Especialmente dos castros de Vilar e da Torre. Nunha pasada andaina tiven a oportunidade de subir (cese mil metros de ascenso practicamente en vertical) ata o Castro Dares ou de Ares.
Parapeto defensivo antes de chegar á croa

O Castro Dares atópase situado entre os lugares de Margaride e As Covas, na confluencia das parroquias de Quintá do Lor e Augasmestas. O esporón de lousa sobre o que se asenta o castro, de 70 metros de lonxitude e 30 metros de ancho, ten unha orientación norte-sur.


Debido ás diferentes actuacións realizadas na súa contorna, na actualidade as súas características morfolóxicas e construtivas orixinais pasan totalmente desapercibidas, ao terse repoboado forestalmente toda a súa contorna e construído sobre o propio castro un miradoiro que cubriu boa parte do mesmo.


Pola súa situación xeográfica e orográfica privilexiada, o castro cumpre tamén a función de miradoiro natural, con fermosas vistas cara ao Val de Quiroga, río Sil e cumios que os rodean. O esporón onde se sitúa prolóngase cara ao sur ata as marxes do río Sil, conformando un dos pregamentos xeolóxicos máis interesantes da comarca.


Se quixerades coñecer un pouco máis sobre os castro desta serra recoméndovos o libro de Sonia María García García, O libro do Courel da editorial Belagua.


12/3/18

Mosteiro de san Salvador de Bergondo (Bergondo, A Coruña)


Na mañá dun domingo pasado achegueime coa bici ata este mosteiro para tirar algunhas fotos co móbil.

A páxina bergondo.gal (hai planos da planta) conta o seguinte:
               
Segundo probas documentais, xa existía no ano 1138, cando era abade Frei Recendus. Tamén hai constancia da súa existencia por un documento no que se relata o preito que mantiveron en 1140 os habitantes do concello co arcebispo de Compostela sobre os dereitos de pesca das augas do río Mandeo e a explotación das salinas de ríaa, que os composteláns non querían compartir con eles.

No ano 1256 foi posto baixo a protección do rei Afonso X, e máis tarde baixo a dos Condes de Andrade, que fixeron reformas e ampliacións, testemuño do cal son os numerosos escudos pétreos e os xabaríns esculpidos na igrexa.

No ano 1509, coa reforma ordenada polos Reis Católicos pasou a ser priorato dependente de San Martiño Pinario de Compostela.

Foi declarado Monumento histórico-artístico de carácter nacional no ano 1973.


Descrición:
Trátase dun antigo convento bieito, do que actualmente consérvase en bo estado a igrexa, aínda que moi reformada. Presenta planta basilical de tres naves e tres ábsidas. As naves están divididas en catro compartimentos, divididos por alicerces con semicolumnas encostadas, que sosteñen os arcos apuntados.

As ábsidas están cubertas por bóvedas de canón e de cuarto de esfera. A cuberta é de madeira a dúas augas.

As paredes da igrexa están sostidas por sólidos contrafortes e a fachada principal está adornada con arquivoltas semicirculares sobre columnas acobadadas. A porta do templo ten dous pares de columnas con capiteis de follas e con bases tóricas, que soportan un dobre arco abucinado, esculpido con axadrezado e relevos. Dúas ménsulas sosteñen o tímpano adornado soamente cuns arcos de medio punto. A consecuencia dunha reforma perdeu a espadana e o rosetón románico.

No presbiterio e no muro sur pódense ver dous interesantes sarcófagos medievais.

No seu tellado consérvase o emblema do xabarín, símbolo dos Andrade, familia que sufragou os gastos causados por un incendio do século XIV.

A capela de Santa Catalina, encostada ao muro sur, está datada entre os séculos XIV e XV. Presenta bóveda de crucería e columnas acobadadas. Conserva tamén sarcófagos medievais.

O claustro do mosteiro foi obxecto de rehabilitación parcial no ano 2004 por parte da Xunta de Galicia, despois de que a finais do século XX comezasen os labores de limpeza da contorna do edificio, a cargo de varias escolas taller.


Pola súa banda o profesor Yzquierdo Perrín afirma o seguinte:

A construción da igrexa debeuse producir a finais do século XII, como evidencia a cabeceira e os motivos ornamentais que nela se ven. A este momento pode corresponder tamén a distribución das naves: as partes altas e, en particular, os arcos apuntados non deben ser anteriores, polo menos os faixóns, á restauración da segunda metade do século XIV, á que non foron alleos os Andrade. Desta maneira, logrouse unha hábil mestura de elementos románicos e góticos.
 

(…) Maila as destrucións do incendio do século XIV, a igrexa mantén o seu esquema xeral anterior e especialmente a cabeceira  consérvase íntegra. Ten tres ábsidas semicirculares, que se abren a outras tantas naves divididas en catro tramos por piares de sección cruciforme; as columnas serven de soporte aos arcos formeiros, apuntados e dobrados, igual cós faixóns nos que se apoia o teito de madeira que cobre as naves. A decoración dos capiteis dos formeiros é máis románica cá dos faixóns, xa góticos. Os arcos triunfais son, sen embargo, de medio punto, dobrados, e o superior da capela maior está moldurado; o menor apoia en columnas encaixadas rematadas por capiteis zoo-mórficos. Sobre o arco triunfal ábrese un pequeno rosetón con decoración xeométrica, que debuxa unha estrela de seis puntas a partir dun pequeno círculo central. (…) Pouco frecuente resulta que cada unha das capelas teña un tramo recto diante da súa cabeceira semicircular, co seu correspondente arco faixón, as bóvedas de canón e cuarto de esfera. Ventás abucinadas con arcos dobrados e moldurados na capela maior.

O exterior da cabeceira presenta contrafortes prismáticos nas tres ábsidas e as ventas que nelas se abren repiten o esquema que se acaba de ver no interior. Á ábsida sur uníuselle por este lado unha capela rectangular dedicada a Santa Catalina, que, segundo Castillo, data “de finais do século XIV ou principios do XV”. Os beirados da cabeceira románica presentan canzorros con rolos e tarxetas. A cuberta da capela central decórase con billetes grosos e as das laterais cunha liña en zigzag.

Os muros laterais das naves queda divididos en catro tramos por contrafortes cun remate graduado que data da restauración gótica. Outros parecidos flanquean a fachada e a portada occidental. Esta mantén unha tripla arquivolta de medio punto erosionada, pero na que quedan aínda restos de decoración xadrezadas nasa restas e nas roscas. Os dous primeiros arcos apóianse en columnas acobadadas, con capiteis de duras e esquemáticas follas en dúas ou tres ordes, O tímpano, con festón de arquiños como única decoración, carga en ángulos xeométricos. O resto da fachada é moi posterior.




Ramón Yzquierdo Perrín. Arte Medieval (I). En Galicia. Arte. A Coruña, Hércules,  1993, páxinas 431-433.



Podedes ver o seu interior en 360º.


5/3/18

Juan Muñoz: Unha habitación onde sempre chove (Barcelona)


Na última visita a Barcelona gocei desta obra do falecido e admirado Juan Muñoz, Unha habitación onde sempre chove. Lembrade que en Iniciarte Juan Muñoz xa estivo varias veces presente.

Orixinariamente estivo sobre a área da Praia de Sant Miquel, agora no paseo marítimo da Barceloneta,  na Plaça del Mar, sen área… Én unha obra incompleta posto que no deseño orixinal do escultor madrileño contemplaba que habería unha permanete chuvia sobre a gaiola e un sistema de aspiración para as follas caídas das árbores.

Foi realizada en 1992, co gallo das olimpiadas e co obxectivo de seren unha das esculturas contemporáneas que facilitaría o pór en valor unha zona que ata ese intre non era das máis valoradas da cidade.

Nunha gaioa de rexa, hai cinco figuras humanas  sen pes, con base esférica  e de bronce protexidas por tres grandes árbores. A pesares de estaren as cinco figuras nunha gaila non hai comunicación entre elas xa que todas miran cara lugares distintos.



Con google maps podes entrar no recinto.

26/2/18

Basílica de Santa María do Mar, Barcelona: nova visita


Cunha certa frecuencia vou a Barcelona, e, sempre que podo, escápome ata Santa María do Mar e pago os cinco euros (antes era de balde e non había turistas, agora se desexas vela tranquilamente hai que pagar)

O seguinte texto é da páxina da parroquia.

A primeira pedra do templo actual foi posta o 25 de marzo de 1329, como o testemuñan as dúas lápidas, unha en catalán e a outra en latín, postas unha a cada lado da porta da rúa de Santa María. A última clave de bóveda, a máis próxima á porta principal, que trae o escudo da cidade, foi posta o 3 de novembro de 1383. O templo foi consagrado polo bispo de Barcelona, Pere Planella, o 15 de agosto de 1384.

Os autores do proxecto foron Berenguer de Montagut e Ramon Despuig. Co paso do tempo as continuas guerras causaron tamén destrucións na basílica. Pero nada se pode comparar coa destrución do 19 de xullo de 1936 cando Santa María do Mar queimou durante once días seguidos e foi destruído o magnífico altar barroco e todas as imaxes e arquivos. Soamente quedaron as paredes, as columnas e algúns vitrais máis altos aos cales non chegou o lume. A súa restauración nestes últimos anos puxo máis de relevo o seu estilo gótico elegante e sobrio.

A arquitectura gótica catalá do século XIV ten unha forte personalidade manifesta na sobria horizontalidade dos seus edificios. Pode dicirse que a basílica de Santa María do Mar é o exponente máis claro deste xeito de construír monumentos en Barcelona ao longo do século XIV.

As naves laterais miden a metade da luz da central e con isto móstrase xa que a composición geométrica do proxecto baseouse no sistema coñecido na Idade Media como “ad quadratum”, nun dos exemplos máis significativos de toda a historia do gótico. A sensación que provoca a contemplación do templo é de lixeireza  e axilidade. Isto prodúceno as 16 columnas octogonais de 1,60 metros de groso. Dos seus capiteis arrincan os arcos cruzados que enlazan os 13,2 metros de anchura que ten a nave central.

Engadindo a xirola, a lonxitude da basílica é de 80 metros (equivalentes a 100 pés). A anchura é de 33 metros -suma da nave central, as laterais e as naves das capelas-. Por iso, tendo en conta que a altura da nave central tamén é de 33 metros, o deseño arquitectónico, visto de fronte, encaixa dentro dunha circunferencia perfecta.

As fotos están tiradas co móbil.